Bu yazıyı okuyabiliyorsanız görme engeliniz yok demektir. Ne kadar düşünseniz de hissedemezsiniz. Ben de hissedemem. Engel, şüphesiz ki Yaradan’ın insanlara verdiği bir imtihan vesilesi. Kimileri buna isyan eder kimisi engelle mücadele ederek şükreder.

İşte “Black” de bir mücadelenin hikâyesi. Zengin bir ailenin, doğuştan görme ve işitme engelli kızının mücadelesi.

İnsan bu dünyaya tek olarak gelir fakat tek yaşayamaz. Engelli olmasa da birilerine ihtiyacı vardır. En azından bir rehbere ihtiyacı vardır. Bu film aslında tefekkürün ta kendisidir. Tefekkür fikretmektir, düşünmektir. İnsan kendine verilen nimetleri düşünerek tefekkür eder.


Kendi filmimizi geriye doğru saralım. Anne karnında en zayıf olduğumuz anda rızkımız hiç bekletilmeden gönderiliyor. İnsan dünyaya geldiği andan itibaren, dünyada yaşamaya elverişli cihazlarla donatılmış bir şekilde yaşamaya başlıyor. Nefes alıyor, besleniyor, görüyor, duyuyor, işitiyor, yürüyor… Hayata bir şekilde tutunuyor. Bu nimetlerden birinden mahrum bir şekilde dünyaya gelmemiz demek hayatla savaşın başlaması demektir.

Michelle de hayatla savaşmaya doğduğu an başlıyor. Aile çaresizdir. Doktora gitmek fayda vermiyor. Ta ki öğretmen Debraj ile karşılaşana dek. Debraj, zor da olsa Michelle’e parmaklarıyla kelimeleri öğretmeye başlıyor ve bu Debraj’ın yıllarını alıyor. İşte film öğrenci ile öğretmenin can acıtıcı ama bir o kadar da vefa dolu hikâyesini anlatıyor.

* * *