Kendisi pek yeni olmasa da konusu gayet güncel bir film. 2001 yılında Handan İpekçi yönetmenliğinde çekilmiş. Yapım ve senaryo yine yönetmene ait. Film beyaz perdede gösterime girdikten sonra 5 dalda Altın Portakala ödülünü kazanmış ki bence hakeden bir film. Konusu gayet açık; Eski bir Türk yargıç ile küçük bir Kürt kız çocuğunun hikayesi. Kız çocuğun ismi Hejar, yargıcın ismi ise Rıfat Bey. Hikayeyi özetlersek şöyle; Hejar bir akrabası tarafından İstanbul’a getirilir. Akrabası filmde anlaşıldığı üzere fakirdir. Ve Hejar’ı birine emanet etmek ister. Emanetçi ise bir avukattır.

Avukatın evinde ise bölücü örgütten kişiler de bulunmaktadır. İşte Rıfat Bey’in komşusu bu avukat kadındır. Olaylar gelişir ve Hejar bir şekilde Rıfat Bey ile kalmak mecburiyetinde kalır. İlk başlarda evde Kürtçe konuşturmasını yasaklar ama daha sonra kendisi de ufaktan öğrenmeye başlar. Ve bu iki insan kendi yalnızlıklarını bu şekilde gidermeye başlarlar.

Filmin sloganı ise: “Yalnızlığı patlaşmak aynı coğrafyayı paylaşmaktan bile zordu. Ayrı dilleri konuşsalar da onlar bunu başardı.” Filmde dikkat çekici bir çok detay ve mesaj var. Bunlardan en önemlisi bence kardeş kanı akıtıldığı dönemlerde çocukların yaşadıkları zorluklar. Çocukların masumiyetini millet ayrımı yapmaksızın göstermiş yönetmen.

Yaşadığımız şu hassas dönemde daha fazla koparılmaya çalışılan Türk-Kürt Kardeşliğini hatırlamak için güzel bir film diyebilirim. Acı çekenlerin insan olduklarını anlamak milliyetçilik değil insaniyettir.Yüzlerce yıl kardeşçe yaşadığımız bu topraklarda şimdi kanlar akıtılıyor. İşin ilginç tarafı ise kendini Osmanlı’nın veliahdı gören bazı kesimler bu tür kardeşliklere vatan hainliği damgasını vuruyor.

Son olarak sorum şu acaba Osmanlı’daki şahsiyetler vatan hainimiydi? Devlet babanın gülümseyen yüzünü mazlum insanlara göstermesi vatan hainliği ise koca Devlet-i Âli vatan hainlerinin babasıdır.

16.09.2009

Bekir Arslan
bekirarslan.info